Saturday, 18 August 2012

അബസ്വരങ്ങളേ വസീമിന് മാപ്പ് തരൂ...




"വസീകരണങ്ങള്‍ " എന്ന എന്‍റെ ഈ കൊച്ചു ബ്ലോഗ്‌ ആള്‍ക്കാരെപറ്റിക്കല്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് അഞ്ച് മാസം തികയുന്ന ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പോസ്റ്റണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം മനസ്സില്‍കയറിക്കൂടിയിട്ട് കുറേ കാലമായി...
എന്ത് പോസ്റ്റും?,എങ്ങനെ പോസ്റ്റും?, ഹൈക്കു വേണോ അതോ 'ലൈക്കു' വേണോ എന്നിങ്ങനെ കുറെ ചിന്തിച്ചു...
അവസാനം ഒന്നങ്ങട്ട് തീരുമാനിച്ചു...ഞമ്മടെ ബ്ലോഗിനെപ്പറ്റിയും അതുണ്ടാക്കാനുണ്ടായ സാഹചര്യത്തെപ്പറ്റിയും അങ്ങട്ട് പോസ്റ്റാം, ബ്ലോഗ്‌ രാജാക്കന്മാരൊക്കെ അങ്ങ് ഞെട്ടട്ടെ..
ആദ്യമേ പറയട്ടെ, ഇത് പോസ്റ്റുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഓര്‍മ്മവരുന്നത്‌ സലിം കുമാറിന്‍റെ ഒരു ഡയലോഗാണ് :"ഒടുവില്‍ കുറ്റസമ്മതം നടത്തി..അല്ലേ?"...
ഈ ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങാന്‍ കാരണം ഒരു തലമൂത്ത ബ്ലോഗറാണ്..നമ്മുടെ എല്ലാരുടേം പ്രിയപ്പെട്ട, ആയുര്‍വേദ ഡോക്ടര്‍ എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന, ബ്ലോഗിങ്ങില്‍ എന്നെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ച അബ്സാര്‍ മുഹമ്മദ്‌ എന്ന ഡോക്ടറിക്കയാണ്..അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ "ഒരു നോമ്പുകള്ളന്റെ കഥ"യും ഞാനും തമ്മില്‍ ഒരു തകര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ബന്ധമുണ്ട്(ഒരു അവിഹിത ബന്ധം)...
എന്‍റെ ഓര്‍മ്മ ശരിയാണെങ്കില്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം അഥവാ 2011ല്‍ ഞാന്‍ അബസ്വരങ്ങളില്‍കയറി ഈ പറയപ്പെട്ട കഥ വായിക്കാനിടയായി...ഈ ഒടുക്കത്തെ കഥ കാരണം അന്ന് ഞാന്‍ ആ ബ്ലോഗ്‌മൊത്തം ഇരുന്ന്‍ വായിച്ചു...അന്ന് മുതല്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുകയായിരുന്നു ഒരു ഇമ്മിണി ബല്യ എഴുത്തുകാരന്‍ ആവണം എന്ന്‍..ഈ ആഗ്രഹം മനസില്‍ക്കൊണ്ടുവെച്ചു നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഏതോ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് പേജിന്‍റെ കമന്റ്റ് ബോക്സില്‍ "വലിയ എഴുത്തുകാരന്‍ ആവണമെങ്കില്‍ വലിയ വായനക്കാരന്‍ ആവണം" എന്ന ഒരു കമന്റ്റ് കാണാനിടയായി..
അത് കണ്ടപ്പോ മുതല്‍ ഞാന്‍ ഒരു വായനക്കാരനായി..കിട്ടിയ പുസ്തകങ്ങളും കണ്ണിക്കണ്ട ബ്ലോഗുകളും, എന്തിന് എന്‍റെ ഉമ്മാക്കുപോലും ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത "സി വി യുടെ രാമരാജാബഹദൂര്‍ " എന്ന പുസ്തകം വരെ വായിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി ഞാന്‍...
ഇങ്ങനെ വായിച്ചു വായിച്ചു വട്ടായി നടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അന്ന് ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന ഇര്‍ഷാദ് ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂളില്‍നിന്നും ഒരു മാഗസിന്‍ പുറത്തിറക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന കാര്യം അറിയുന്നത്...ആ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോ മുതല്‍ "എഴുതണം എഴുതണം" എന്നായി ചിന്ത..(ഇത് പോലെ എഴുതണം എഴുതണം എന്ന് ചിന്തിച്ചു നടന്നു ഒരുത്തിക്ക് പ്രേമലേഖനം എഴുതിയതിന് വേറെകുറേ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടായതാണ്..അത് അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍ പറയാം..)
ആ ചിന്ത കാരണം വീട്ടിപ്പോയാലും ക്ലാസില്‍പ്പോയാലും എന്തിന് ഗ്രൗണ്ടില്‍പ്പോയാല്‍ വരെ ഞാന്‍ ഭാവന ഉണ്ടാക്കാന്‍ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..ഭാവന ഉണ്ടാക്കാനുള്ള യന്ത്രം വരെ ഞാന്‍ ഗൂഗിളമ്മാവനോട് കടം ചോദിച്ചു(പക്ഷേ തന്നില്ല)..അന്നത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളില്‍ എന്‍റെ ഡയറിയിലെ പേജുകളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞുവന്നു....വേസ്റ്റ്ബാസ്കെറ്റിലെ പേജുകളുടെ എണ്ണം കൂടിയുംവന്നു..
അവസാനം ഞാന്‍ ഒരു പരമാര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കി :"ഈ പണി ഞമ്മക്ക് പറ്റിയതല്ല" എന്ന്...അങ്ങനെ ഞാന്‍ 'ഭാവനിക്കല്‍ ' നിര്‍ത്തി..
പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും?
ഒരു ശരാശരി മലയാളിയായതിനാലും പരീക്ഷകള്‍ എഴുതി കുറേ എക്സ്പീരിയന്‍സ് ഉള്ളതിനാലും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരു ഉണ്ടംപൊരി പൊട്ടി : "കോപ്പിയടി"...എന്ത് കോപ്പിയടിക്കും എന്ന്‍ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല, കാരണം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ "ഒരു നോമ്പുകള്ളന്റെ കഥ" നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു....
അങ്ങനെ ഞാന്‍ ആരും കാണാതെ ഒന്നുരണ്ടു അബസ്വരങ്ങള്‍ കോപ്പിയടിച്ചു..എന്നിട്ട് ചില അധ്യാപകരുടെ പേരുകള്‍കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുകയും അല്ലറ ചില്ലറ മിനുക്കുപണികളും ഒക്കെയങ്ങ് ചെയ്തു...
മോഷ്ടിക്കുമ്പോള്‍ ബൂലോകത്തെ 'ഗൂര്‍ഖകളുടെ" കണ്ണില്‍ പെടാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു...(ഈ മോഷണം എന്ന പരിപാടി ഞാന്‍ ഇന്നും ഇന്നലേം തുടങ്ങിയതൊന്നുമല്ലല്ലോ)...ഞാന്‍ മോഷ്ടിച്ചത് കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടാണോ ഡോക്ടര്‍ സാഹിബ് “ബൂലോക കള്ളന്മാര്‍ ” എന്ന പ്രയോഗം നടപ്പില്‍വരുത്താന്‍തുടങ്ങിയത് എന്ന് എനിക്ക് ചെറിയ ഒരു സംശയമുണ്ട്...
ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പുറത്തിറങ്ങിയ "ഒറാക്കിള്‍ " എന്ന ഇര്‍ഷാദ് ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂളിലെ പത്താംതരം ക്ലാസ് മാഗസിന്റെ മുഖ്യ ആകര്‍ഷണം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് "ഒരു നോമ്പുകള്ളന്റെ കഥ" എന്നും "അങ്ങനെ ഞാനും പ്രണയിച്ചു"(പേര് ഞാന്‍ മാറ്റിയത്) എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് കൃതികളായിരുന്നു...
'ബ്ലോഗ്‌', 'അബസ്വരങ്ങള്‍ ' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ എന്താണെന്നറിയാതെ വാ പൊളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരുപറ്റം കുട്ടികള്‍ക്കിടയിലെക്ക് ഈ രണ്ട് തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ കഥകള്‍ ഞാന്‍ രംഗത്തിറക്കി താരമായി (ഒരുത്തിയുടെ മുന്നില്‍ ഷൈന്‍ചെയ്യുക എന്നതും എന്‍റെ ഒരു നിഗൂഡ ഉദ്ദേശമായിരുന്നു)...
ആ സംഭവത്തോടുകൂടി കളിക്കാതെ മെഡല്‍കിട്ടിയ സൈനാ നെഹവാളിനെപ്പോലെയായി എന്‍റെ അവസ്ഥ, ഒരു "സൂപ്പര്‍സ്റ്റാര്‍വസീം പണ്ഡിറ്റ്‌"...സ്കൂളിലെ വായിക്കാനറിയാവുന്ന ഓരോ കുട്ടിയും (പ്രത്യേകിച്ച് ഗേള്‍സ്) എന്നെ ഓടിവന്ന് അഭിനന്ദിക്കാന്‍തുടങ്ങി...ടീച്ചര്‍മാരുടെയും മാഷന്മാരുടെയും വക വേറെയും..എന്നുള്ളില്‍തലക്കനം ഉറപൊട്ടുകയായിരുന്നു...പിന്നെ എന്‍റെ അവസ്ഥ പറയാനുണ്ടോ! സൗത്ത് മേലാറ്റൂരില്‍ കഥയെഴുതാന്‍ കഴിവുള്ള ഏക വ്യക്തിയായില്ലേ ഞാന്‍....
ആ കഥകള്‍വായിച്ച് പലരും എന്‍റെ ആരാധകരായി മാറുകയായിരുന്നു...ആരാധകരെ കൊണ്ട് സ്കൂളില്‍പ്പോവാന്‍കഴിയാത്ത അവസ്ഥ (അഹങ്കാരമാണെന്ന് കരുതരുതേ..വേണെങ്കില്‍പൊങ്ങച്ചം ആണെന്ന് കരുതിക്കോ)...
എന്നാല്‍ ഈ പ്രശസ്തി കാരണം എനിക്കൊരു എട്ടിന്‍റെ പണി കിട്ടി..സഹോദയ (സിബിഎസഇ) ജില്ലാ കലോത്സവത്തില്‍കഥാരചനക്ക് സ്കൂളില്‍ നിന്നും തെരഞ്ഞെടുത്തത് എന്നെ...മധുരിച്ചിട്ട് ഇറക്കാനും കയ്ച്ചിട്ട് തുപ്പാനും വയ്യ എന്ന അവസ്ഥയിലായി ഞാന്‍..അവസാനം ബേക്കും ഫ്രണ്ടും നോക്കാതെ ഞാന്‍ആ മത്സരത്തിന് പോയി..
അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, "വാര്‍ധക്യത്തിലെ വിഷമതകള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥ" എന്ന വിഷയത്തില്‍ കഥ എഴുതിയ എനിക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി 'എ' ഗ്രേഡ് ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു...
അതോടെ ഞാന്‍ മെഗാസ്റ്റാര്‍ ആയി മാറി..എല്ലായിടത്തും വസീം വസീം എന്നല്ലാതെ ഒന്നും കേള്‍ക്കാനില്ല..വീണ്ടും അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ , വീണ്ടും തലക്കനം..അങ്ങനെ പ്രശസ്തിയും അഹങ്കാരവുമായി ആ അധ്യയനവര്‍ഷവും പരീക്ഷയും കടന്നുപോയി..
ഈ പ്രശസ്തിക്കും സന്തോഷത്തിനും ഇടയില്‍വില്ലനായി കേറിവന്ന വെക്കേഷന്‍ ആയിരുന്നു ഈ കൊനിശ്ട്ട് പിടിച്ച ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങാന്‍ മൂലകാരണം...കാത്തിരുന്ന മൂന്നുമാസത്തെ അവധിക്കാലം കിട്ടിയ ഞാന്‍ ആ കാലയളവില്‍ വീട്ടിലിരുന്ന് വീണ്ടും "ഭാവനിക്കല്‍ " തുടങ്ങി...അങ്ങനെ ഭാവനിച്ച്‌ ഭാവനിച്ച്‌ ഒടുക്കം കൂടുതല്‍ ഭാവനാശക്തി ഉണ്ടാവാന്‍ വേണ്ടി തലയൊന്ന് മൊട്ടയടിച്ചു....
മൊട്ടയടിച്ചപ്പോള്‍ ഭാവന വര്‍ക്കെയ്തു, മൊട്ടയടിച്ചതിനെ പറ്റി ഒരു കഥ എഴുതി പിന്നീട് പബ്ലിഷ് ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഡയറിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു...
ആ കഥ പബ്ലിഷ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്‍പ് ബ്ലോഗിന്‍റെ പേരിടീല്‍ കര്‍മ്മം നടത്തണ്ടേ...അതെ..
എന്‍റെ ഈ ബ്ലോഗിന് ആദ്യം ഞാനിട്ട പേരായിരുന്നു "ചിതല്‍പ്പുറ്റ്"...എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ചില സാങ്കേതിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ ആ പേരില്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയപ്പോള്‍ കുലങ്കഷമായ ഒരു ചര്‍ച്ചക്ക് ശേഷം " വസീകരണങ്ങള്‍ " എന്ന ഈ കുരുത്തം കെട്ട പേര് ഞാന്‍ സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു...2010 ഡിസംബര്‍ മാസത്തില്‍ നിര്‍മ്മിതമായ ഈ ബ്ലോഗിന് അപ്പോഴേക്കും ഒരു വയസ്സും രണ്ട് മാസവും പ്രായമായിരുന്നു...അതുകൊണ്ട് തന്നെ ബിസ്മിയും ബാങ്കും ചൊല്ലി അന്നു തന്നെ ആ പേരിടീല്‍ കര്‍മ്മം അങ്ങ് നടത്തി...
അങ്ങനെ 2012 മാര്‍ച്ച് 27ന് എന്‍റെ ആദ്യ സ്വയംകൃതിയായ "ഒരു മൊട്ടക്കഥ" പുറത്തിറക്കി..തൊട്ടടുത്ത ആഴ്ച "പള്ളീലച്ചനും കോണ്‍കേവ് ലെന്‍സും" എന്ന കൃതിയും..
അന്നേക്ക് ഇന്നുവരെ എനിക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല...അത് എന്‍റെ വളര്‍ച്ച കൊണ്ടൊന്നുമല്ല, മറിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കാന്‍ എനിക്ക് പേടിയായതു കൊണ്ടായിരുന്നു..
ഇന്ന്, ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഈ കോപ്പിയടി പുറത്ത് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേല്‍ കുരുത്തക്കേട് തട്ടും എന്നതുകൊണ്ട് ഈ പെരുന്നാള്‍ ദിവസത്തില്‍ ഞാന്‍ പബ്ലിക്‌ ആയി അബ്സാര്‍ ഡോക്ടറോടും ഞാന്‍ പറ്റിച്ച എന്‍റെ സഹപാഠികളോടും അധ്യാപകരോടും മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു...അബസ്വരങ്ങളെ വസീമിന് മാപ്പ് തരൂ...


ഡോക്ടര്‍ സാഹിബിനോട് രണ്ട് വാക്ക്: ഇനിയിപ്പോ അഥവാ ഞാന്‍വളര്‍ന്നു വലിയ ഒരു എഴുത്തുകാരനായാല്‍ (എത്ര മനോഹരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നം) ഡോക്ടര്‍ക്ക് പറഞ്ഞൂടെ “ഇവന്‍ എന്‍റെ കഥ കോപ്പിയടിച്ചാ തുടങ്ങിയത്” എന്ന്‍?..അപ്പൊ ഞാന്‍ചെയ്തത് ഒരു നല്ല കാര്യമല്ലേ...

വായിക്കുന്നവരോട് പത്തു വാക്ക്: വിളമ്പിയത് എന്തേലും ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അതൊന്ന് കമന്‍റണേ...ഇഞ്ഞി ഇങ്ങക്ക് ഇഷ്ടായീച്ചാ ഒന്ന് ലൈക്ക് ചെയ്ത് ഫോളോ ചെയ്ത് പോണേ..

===ശുഭം===
കല്ലുമണി: "കോപ്പിയടിക്കട്ടെ കോപ്പിയടിക്കട്ടെ" എന്ന്‍ മര്യാദക്ക് ഞാന്‍ അബ്സാറിക്കാനോട്‌ ചോദിച്ചതാണ്..അപ്പൊ ഒറ്റവാക്കില്‍ വേണ്ട എന്ന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ആര്‍ക്കായാലും ഒന്ന്‍ കോപ്പിയടിക്കാന്‍ തോന്നൂലെ...
വായന തുടരുക..

Thursday, 2 August 2012

"ഇജ്ജ് എന്തിനാ പിന്നെങ്ങട്ട് പോന്നത്?"


ഈ സംഭവവും എനിക്കുണ്ടയതല്ല, എന്റെ വേറൊരു സുഹൃത്തിനുണ്ടയതാണ്. ഇതിനു മുമ്പത്തെ പോസ്റ്റി ലേത് പോലെ ഇതിലും ഞാന്‍ എന്നാ സൂത്രവാക്യം "എന്റെ സുഹൃത്ത്' എന്നതിന് തുല്യമാണ്.(ഞാന്‍=എന്‍റെ സുഹൃത്ത്). .
     ഈ സംഭവം നടക്കുന്നത് എന്‍റെ തൊട്ടുമുമ്പത്തെ പോസ്റ്റില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച അതേ സ്ഥലത്ത്, അതേ സ്കൂളിനു സമീപത്തെ ഒരു കമ്മ്യൂണിറ്റി ഹെല്‍ത്ത് സെന്‍ററിലാണ്. ആദ്യമേ അവിടേക്ക് പോകാതെ ആ ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കം മുതല്‍ പറയാം.
  ആ ദിവസം; കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ജൂലൈ മാസത്തിലെ ഒരു ശനിയാഴ്ച, അന്ന്‍ ഞാന്‍ എണീറ്റത് കഠിനമായ പനിയുടെയും ക്ഷീനതിന്റെയും ലോകത്തെക്കായിരുന്നു...
 ഉദ്ദേശം ഒരു പതിനൊന്നു മണിയായിക്കാണും, പരപരാ വെളുത്ത പകല്‍;ഞാനെന്ന ഇതിഹാസം മുറ്റത്തൂടെ ഉലാത്തുകയായിരുന്നു..

ആ ഉലാത്തല്‍ മാത്രമേ എനിക്കോര്‍മയുള്ളൂ, കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കട്ടിലില്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു...

അതെ, ചെറുപ്പത്തില്‍ വാരിക്കോരി മുള്ളിയ അതേ കട്ടിലില്‍ തന്നെ...

ആ കട്ടിലിലങ്ങനെ കിടന്ന്‍ ഞാന്‍ ആ തിരിച്ചുവരാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കുകയായിരുന്നു..(അയവിറക്കിയത് തുപ്പലം ആയിരുന്നു എന്ന്‍ പിന്നീട് ഞാന്‍ മനസിലാക്കി). അപ്പോഴാണ്‌ സൂര്യ ടിവിയിലെ   മമ്ത ചേച്ചിയെപ്പോലെ "കയ്യില്‍ ഒരു ചായാ, ആര്‍ യൂ റെഡി?" എന്ന്‍ ചോദിച്ച് കയ്യില്‍ ഒരു ഗ്ലാസ് കട്ടന്ചായയുമായി എന്‍റെ മാതാജി കടന്നുവരുന്നത്.
     
     "ആ ക്ഷീണമല്ലെ,  മധുരമേറിയ ഒരു ചായ കുടിച്ചുകളയാം" എന്ന് കരുതി ആ ഗ്ലാസ്‌ പിടിച്ചുവാങ്ങി കാടിവെള്ളം കണ്ട 'പജ്ജി'നെപ്പോലെ  ഞാന്‍ മോന്തിക്കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി...
   എന്നാല്‍ വളരെ വൈകിയാണ് ഞാന്‍ ആ സത്യം മനസിലാക്കിയത്, അത് മധുരമേറിയ ചായയായിരുന്നില്ല, മറിച് ഉപ്പും നാരങ്ങാനീരും ചായപ്പൊടിയും കൂടി ചേര്‍ത്ത ഒരു മിശ്രിതമായിരുന്നു എന്ന....
മനസില്ലാമനസ്സോടെയാണെങ്കിലും ഞാന്‍ ആ ഗ്ലാസ് കുടിച്ചു തീര്‍ത്തു... അതിനിടയിലാണ് മാതാജി ആ സത്യം പറയുന്നത്; ഞാന്‍ ബോധം കേട്ട് വീണതായിരുന്നു എന്ന്‍..,...
  എനിക്കില്ലാത്ത ആ സാധനം എങ്ങനെ കെട്ടു എന്നായി പിന്നീട് എന്‍റെ ചിന്ത..

അങ്ങനെ ഒരു രണ്ട് മണി വരെ ഞാന്‍ ചിന്തിചിട്ടുണ്ടാവും..ആ ചിന്തക്കൊടുവില്‍ ഞാന്‍ ഒരു തവണ ശര്ദിക്കുകയും ഒരു തവണ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ശര്ദിലോട് കൂടി  ഞാന്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
  
     അങ്ങനെ അയവിറക്കാനുള്ള വിലപ്പെട്ട സമയം പാഴാക്കി ഞാന്‍ കമ്യൂണിറ്റി ഹെല്‍ത്ത്‌ സെന്ററിലെത്തി..അവിടെ ഞാന്‍ കണ്ട കാഴ്ച, ചാണ്ടി സാറിന്റെ ജനസമ്പര്‍ക്ക പരിപാടിക്ക് പോലും കാണാത്തത്ര നീണ്ട ജനം..!.അത്രയും നേരം അയവിറക്കി ഉണ്ടാക്കിയ ഊര്‍ജം മുഴുവന്‍ ഒറ്റയടിക്ക് തീര്‍ന്നുപോയി..
       
       ഏതായാലും വന്നു ഇനി നിന്നുകളയാം എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു..ഞാന്‍ അങ്ങനെ തോറ്റു കൊടുക്കുന്ന സൈസ് അല്ല, ഞാന്‍ എം എം മണിയുടെ ആളാ; ഞാന്‍ ചിലപ്പോ വെട്ടും ചിലപ്പോ കുത്തും...
     ആ നിര്‍ത്തത്തിനിടയില്‍ എന്‍റെ ഇപ്പുറത്തുള്ള സ്ത്രീകളുടെ സംഭാഷണത്തിലായി എന്‍റെ ശ്രദ്ധ..
 
  സ്ത്രീ 1 :"ചത്ത എലിയാത്തരെഡീ, ചത്ത എലി.."
  സ്ത്രീ 2 :"എന്താപ്പൊലേ മന്സന്മാരൊക്കെ ഇങ്ങനെ ആയാല്..."
  സ്ത്രീ 1 :"ആ ഞമ്മളിപ്പോ എന്ത്ത്താ കാട്ടാ, ഒല്ക്കൊക്കെ എന്തും ആവാലോ"
 
       കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് എനിക്ക് മനസിലായത് അവര്‍ സംസാരിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നിനേം കുറിച്ചല്ല, നമ്മുടെ യുവഹൃദയങ്ങളെ പിടിച്ചുകുലുക്കുന്ന "ഷവര്‍മ്മ" എന്നവനെക്കുറിച്ചാണെന്ന്‍.......,...
    അങ്ങനെയങ്ങനെ അല്ലറ ചില്ലറ പരിപാടികളുമോ ക്കെയായി നേരം കയ്ച്ചുന്നതിനിടയില്‍ ഡോക്ടറുടെ മുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്ന്‍ ഒരു "22 ഫീമെയ്ല്‍" പുറത്തുവന്നു..എന്നിട്ട് എന്‍റെ മനോഹരമായ നാമം ആവര്‍ത്തിച്ചു..
     ആ വിളി കേട്ട് ഞാന്‍ കുറച്ച് ജാടയോടെ എണീറ്റ് ചെന്നു..
   അങ്ങനെ ഞാന്‍ വൈദ്യരുടെ മുറിയില്‍ കയറി..എന്നിട്ട് മസിലും പിടിച്ച് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കസേരയില്‍ ചാടിക്കയറി ഇരുന്നു..

      കണ്ടാല്‍ ഉര്‍വശിയെപ്പോലെയായിരുന്നു ആ ഡോക്ടര്‍...,...ഹോട്ടല്‍ ആണെന്ന് കയറി ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കയറിയ പോലായിരുന്ന എന്നോട് ഡോക്ടര്‍:
: " എന്തുണ്ട് മോനെ?"
   അവരുടെ ആ 'മോനെ' വിളിയില്‍ത്തന്നെ ഒരു പന്തികേട് ഞാന്‍ ഫീല്‍ ചെയ്തിരുന്നു..എങ്കിലും മസില്‍ ഞാന്‍ വിട്ടില്ല..
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ : "രാവിലെ ഫയങ്കര തലവേദനയും പനിയുമായിരുന്നു ഡോക്ടറെ.."
അപ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ :"എന്നിട്ട്?"
ഞാന്‍ :  "ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദങ്ങള്‍ അറിയിച്ചതനുസരിച്ച്  രാവിലെ ഒരു പതിനൊന്ന്‍ മണിക്ക് ഞാന്‍ തലചുറ്റി വീണു..പിന്നീട് ഒരു ഒന്നര വരെ ഫയങ്കര ക്ഷീണമായിരുന്നു..
   പിന്നീട് എന്‍റെ ഉമ്മ കട്ടഞ്ചായയില്‍ ഉപ്പിട്ട് തന്നു..അത് കുടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.."

  കൃഷ്ണനും രാധയും സിനിമ കാണുന്ന പോലെ "ശ്രദ്ധിച്" ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഡോക്ടര്‍...,...ഇത് കേട്ട ഡോക്ടര്‍: "എന്നിട്ട് അത് കുടിച്ചിട്ട് മാറിയോ?"
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍:,: "അത് കഴിച്ചിട്ട് സുഖമുണ്ട്.."

അപ്പോഴാണ്‌ നമ്മുടെ ഡോക്ടര്‍ എടുത്തടിക്കുന്ന പോലെ ചോദിക്കുന്നത്: "പിന്നെ എന്തിനാടാ ഇജ്ജ് ഇങ്ങട്ട് പോന്നത്? "
     
    ഈ ഡയലോഗ് കേട്ടതും അവരുടെ ചിറി നോക്കി ഒന്ന്‍ കൊടുക്കാനായിരുന്നു എനിക്ക് തോന്നിയത്...
   പക്ഷെ സൗത്ത് ഇന്ത്യയിലെ 'ഇംഗ്ലീഷ്' സംസാരിക്കുന്ന ആ ഡോക്ടറെ തൊട്ടാല്‍ മഹിളാസമാജവും ഫാന്‍സ്‌ അസോസിയേഷന്‍കാരും ഇളകിവരുമെന്ന്‍ അറിയാമായിരുന്ന ഞാന്‍ അടങ്ങി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു..
    മെലാറ്റൂരിയന്‍ രക്തം തിളച്ചു മറിയുകയായിരുന്നു...
   
ശര്ദിച്ചതിനാണ് ഞാന്‍ വന്നതെങ്കിലും അതൊക്കെ ഈ വാക്കുകള്‍ കേട്ടതോടെ ഞാന്‍ മറന്നിരുന്നു.. അവസാനം മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ ഞാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു..

പിന്നീട് ഇരുന്ന്‍ ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി എനിക്ക് അവിടെപ്പോകണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു എന്ന്‍..അങ്ങനെ പി ബി യില്‍ ചെന്ന്‍ അടി വാങ്ങിയ അച്ചുമാമന്റെ ഗതിയായിപ്പോയി എനിക്ക്..
          എന്തായാലും ഞാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോന്നപ്പോള്‍ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു..ഇത് ആസ്പദമാക്കി ഒരു "ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റ്‌" പോസ്റ്റണം എന്ന്‍ ..
വായന തുടരുക..

Friday, 23 March 2012

പള്ളീലച്ചനും കോണ്‍കേവ് ലെന്‍സും..!





ഇത് എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിനുണ്ടായ അനുഭവമാണ്..ആ അനുഭവം ഞാന്‍ എന്‍റെ പേരില്‍ പോസ്റ്റുന്നു..ഈ പോസ്റ്റില്‍ "ഞാന്‍" എന്ന പ്രയോഗം "എന്‍റെ സുഹൃത്ത്" എന്ന പ്രയോഗത്തിന് പകരമാണ്..

സംഭവം നടക്കുന്നത് മേലാറ്റൂര്‍ എന്ന "മേട്രോപ്പോലിട്ടന്‍" സിറ്റിയില്‍നിന്നും വളരെ വളരെ അകലെയുള്ള ചന്തപ്പടി എന്ന അതിലും വലിയ സിറ്റിയിലാണ്..
ഈ ചന്തപ്പടി എന്ന സിറ്റിയിലെ വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു വിദ്യാലയത്തിലാണ് ഞാന്‍ എല്‍.കെ.ജി മുതല്‍ പഠിക്കുന്നത്..
പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷം പഠിച്ചെങ്കിലും പറയത്തക്കതായ ഒരു നല്ല അനുഭവം ഉണ്ടായത് പത്താം ക്ലാസില്‍നിന്നാണ്..

ഈ വിദ്യാലയത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് "ഭൗതികശാസ്ത്രം" പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന വിദ്വാന്‍ വേറെ ജോലി കിട്ടി എന്ന് പറഞ്ഞ് "തെറ്റിപ്പോയതിനാല്‍" സെക്കന്റ് ടേം മുതല്‍ പുതിയ ഒരു വിദ്വാനായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആ പറഞ്ഞ ശാസ്ത്രം എടുത്തിരുന്നത്..

ഈ പുതിയ വിദ്വാന്‍ വലിയ സംസാരപ്രിയനായിരുന്നുവെങ്കിലും ശുദ്ധമലയാളം അല്ലാതെ മൂപ്പരുടെ വായില്‍നിന്നും വീണിരുന്നില്ല, അതും അച്ചന്മാര്‍ കുര്‍ബാന പറയുന്നതുപോലെ വളരെ സാവധാനവും ഉച്ചത്തിലുമായിരുന്നു..

അങ്ങേരുടെ ഈ പ്രത്യേകത കാരണം ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പേരിട്ടു ; "പള്ളീലച്ചന്‍"... ഏതവന്‍ വന്നാലും ചെല്ലപ്പേരിടുന്നത് എല്ലാ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെയും സ്വഭാവമാണല്ലോ..

 അങ്ങനെ പതുക്കെ പതുക്കെ ആണെങ്കിലും അച്ചന്റെ ക്ലാസ് ഒരാഴ്ച കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി..എല്ലാ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും അച്ചനെ "സ്വന്തം അച്ഛനെപ്പോലെ"  സ്നേഹിച്ചു...

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് നമ്മുടെ പള്ളീലച്ചന്‍ ഒരു "കൊണക്കെട്" കാണിച്ചത്.. മറ്റു വിദ്വാന്മാരെപ്പോലെയും "വിദ്വാത്തി"മാരെപ്പോലെയും നമ്മുടെ അച്ഛനും ഒരു "സ്പെഷ്യല്‍ ക്ലാസ്സ്‌" വെച്ചു..

അതും ഒരു ഞായറാഴ്ച..സങ്കടം വരാന്‍ ഇതില്‍പ്പരം വേറെന്തേലും കാരണം വേണോ..

ആ പറയപ്പെട്ട ഞായറാഴ്ച മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണെങ്കിലും ഞങ്ങളെല്ലാരും ക്ലാസ്സില്‍ ഹാജരായി..ക്ലാസില്‍ അച്ചന്‍റെ കുര്‍ബാന ശ്രദ്ധിക്കാതെ "ഈ അച്ചനെങ്ങനെ പണി കൊടുക്കാം" എന്ന് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങളെല്ലാം..

കുഞ്ഞൂഞ്ഞിന് പണി കൊടുക്കാന്‍ ചിന്തിക്കുന്ന അച്ചുമാമനെപ്പോലെ ഞാനും എന്‍റെ സുഹൃത്തും ഗാഡമായ ചിന്തയിലാണ്ടു..

ഈ സമയത്തായിരുന്നു "കൂനിന്മേല്‍ കുരു" എന്ന് പറഞ്ഞപോലെ നമ്മുടെ അച്ചന്‍റെ ഒരു ചോദ്യം : "കോണ്‍കേവ് ലെന്‍സ്‌ കറുത്തിട്ടാണോ വെളുത്തിട്ടാണോ?"..

ആ ചോദ്യം ചെന്ന് വീണതോ എന്‍റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന എന്‍റെ പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ മേലും..

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും എന്‍റെ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു..ഉത്തരത്തിനായി അവന്‍ എല്ലായിടത്തും പരതി..
പക്ഷെ, ഒറ്റ തെണ്ടികള്‍ക്കും ഉത്തരം അറിയില്ലായിരുന്നു..

അവസാനം എന്‍റെ ഫ്രണ്ടിനെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍  എന്‍റെ മനസ്സില്‍തോന്നിയ ഒരുത്തരം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു : "മഞ്ഞ"..

വളരെ പതുക്കെയാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞുകൊടുത്തതെങ്കിലും അച്ഛന്‍ അത് കേട്ടു..
അച്ഛന്‍ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു: "ഹും എന്താ അവിടെ ഒരു ബളഹം?"

സ്പെഷ്യല്‍ ക്ലാസ്സ്‌ വെച്ചതിന്റെ ദേഷ്യത്തിലായിരുന്ന ഞാന്‍ തിരിച്ചും ചോദിച്ചു :" എന്താ ഞങ്ങള്‍ക്കിവിടെ അഭിപ്രായം പറയാന്‍ അവകാശമില്ലേ?"..

എന്‍റെ ചാടിയെണീറ്റുള്ള ചോദ്യം കേട്ട ക്ലാസ്സ്‌ മുഴുവന്‍ കയ്യടിച്ചു..അപ്പൊ എനിക്ക് ഉശിര് കൂടിക്കൂടി വരുകയായിരുന്നു..

എന്‍റെ ചോദ്യം കേട്ടു നമ്മുടെ അച്ചനും ഒന്ന് വിരണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹം തിരിച്ചടിച്ചു : "ഇല്ല, എന്‍റെ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്റെ അഭിപ്രായം ആവശ്യമില്ല.."


ഇത് കേട്ട് എന്‍റെ "മേലാറ്റൂരിയന്‍ രക്തം" തിളച്ചുമറിഞ്ഞു..ഞാന്‍ വീണ്ടും : "എന്‍റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ഞാന്‍ എവിടേം പറയും..ഞാന്‍ ഒരിന്ത്യന്‍ പൌരനാണ്"..

വീണ്ടും കയ്യടി, വീണ്ടും ഉശിര്..

ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ നമ്മുടെ പള്ളീലച്ചന്‍ സാത്താനായി..അദ്ദേഹം അരുളി : "മാണ്ടാത്തോടത്ത് കേറി അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാല്‍ അന്റെ ചിറീത്തെ പല്ല് ഞാന്‍ അടിച്ചുകൊഴിക്കും"..

ഈ ഒരു ഡയലോഗ് കേട്ടതോടെ എന്‍റെ ഉശിര് മുഴുവന്‍ പത്തിമടക്കി..അച്ചന്‍റെ സ്വന്തം കപ്യാരായി ഞാന്‍ പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ ഒരു പാത്തിരുന്നു..

പിന്നീടൊരിക്കലും ഞാന്‍ "അഭിപ്രായം" പറഞ്ഞിട്ടില്ല; എവിടെയും..



ഗുണപാഠം: എന്ത് വന്നാലും ചെലക്കരുത്, ചെലച്ചാല്‍ ഇതുതാന്‍ ഗതി..

============================================================

കല്ലുമണി: ഇതില്‍പറഞ്ഞ എന്‍റെ സുഹൃത്ത് എന്നോട് ക്ഷമിക്കണ്ട എങ്കിലും വിദ്വാന്മാര്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം എന്ന അഭ്യര്‍ത്ഥന..

കല്ലുമണി രണ്ട്: ഈ കൊച്ചുപയ്യന്റെ പോസ്റ്റ്‌ ബോറായി തോന്നിയെങ്കിലും നന്നായി തോന്നിയെങ്കിലും ആ തോന്നലുകള്‍ കമന്റായി ഇടണം എന്ന്‍ അപേക്ഷ.. 

 കൂടുതല്‍ വസീകരണങ്ങള്‍ക്കായി ഇവിടെ ക്ലിക്കുക..



വായന തുടരുക..

Wednesday, 21 March 2012

എന്താ കഥ ലേ!..




ഇന്ന്‍ ആദ്യമായി ഒരു ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റ്‌ ഇടുകയും അതിന് കമന്റുകളും കിട്ടിയപ്പോളുണ്ടായ ഒരു അനുഭൂതി!..ഹാ.. അത് ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി തന്നെയാണ്..
പണ്ട് ചിത്രം വരച്ച് ഉമ്മാക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്ത് ഉമ്മ നന്നായിട്ടുണ്ടെന്ന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖമുണ്ട്, ആ സുഖം ഇപ്പൊ ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റിനു നല്ല കമന്റുകള്‍ കിട്ടുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്നുണ്ട്..

ആ സുഖത്തിനിടയിലും ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു; കാലം പോയ പോക്കേയ്....
മൂന്ന്‍ രൂപക്ക് കിട്ടിയിരുന്ന "ബാലരമ"ക്ക് ഇപ്പൊ പത്ത്‌ രൂപയായി, പിണറായി വിജയന്‍ ക്രിസ്ത്യാനിയായി, മഅദനി വീണ്ടും ജയിലിലായി, ഞാന്‍ മൊട്ടത്തലയനായി, എഴുത്തും കുത്തും വരയും എല്ലാം ഇപ്പൊ സൈബര്‍ലോകത്തായി...എന്താ കഥ ലേ!..



 നാലാം ക്ലാസില്‍ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ബാലരമയിലെക്ക് ചിത്രം വരച്ച് അയച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു..ഒന്നും ഇതുവരെ പബ്ലിഷ് ആയിട്ടില്ലെങ്കിലും അത് എന്റെ ശീലമായിരുന്നു..

ഇന്ന്‍ ആര്‍ക്കും എന്തും വേണമെങ്കില്‍ പബ്ലിഷ് ചെയ്യാം, ഒരു ഇന്റര്‍നെറ്റ് കണക്ഷനും അല്പം മംഗ്ലിഷ് വിദ്യാഭ്യാസവും ഉണ്ടായാല്‍ മതി; എന്ത് കുന്തം വേണമെങ്കിലും പബ്ലിഷ് ചെയ്യാം...കണ്ടില്ലേ ഞാന്‍ വരെ പബ്ലിഷ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി..എന്താ കഥ ലേ!..

പബ്ലിഷ് ചെയ്യാന്‍ ഇത്ര എളുപ്പമായിട്ടും പരീക്ഷയിലെന്നപോലെ കോപ്പിയടി നടക്കുന്നുണ്ട്..എന്താ കഥ ലേ!..

സന്തോഷ്‌ പണ്ടിറ്റും സില്സിലയും സിന്ധു ജോയിയും അടക്കിവാഴുന്ന ഈ കാലത്ത് സൈബര്‍ ജാലകം എന്തിനൊക്കെ വഴി തുറക്കുന്നുണ്ട് ലേ!..

രാത്രി സുബരാത്രി മുതല്‍ കൊലവെരി വരെ സൈബര്‍ ലോകം വിജയിപ്പിച്ചില്ലേ.. ഈ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ഇല്ലെങ്കി ഇതൊക്കെ നടക്കോ?..ഈ ഇന്റര്‍നെറ്റിനെ സമ്മതിക്കണം..

പണ്ടൊക്കെ "കാള പെറ്റാല്‍ കയറായിരുന്നു എടുത്തിരുന്നത്," ഇപ്പോള്‍ കാള പെറ്റാല്‍ കീബോര്‍ഡ് ആണെടുക്കാറ്; "ഫേസ്ബുക്ക് സ്റ്റാറ്റസ് അപ്ടേറ്റ്‌" ചെയ്യാന്‍..എന്താ കഥ ലേ!..

എന്റെ അനിയന്‍ പറയാറുള്ളത് പോലെ "ഈ മന്സന്മാരെന്താ ഇങ്ങനെ?"..വീട്ടിലെ കോഴി മുട്ടയിട്ടാല്‍, സ്വന്തം തലയൊന്ന്‍ മൊട്ടയടിച്ചാല്‍, എന്തിന്; രണ്ടിന് മുട്ടിയാല്‍ പോലും ആ വിവരം സ്റ്റാറ്റസ് ആയി ഇടും..എന്താ കഥ ലേ!

കല്ലുമണി: ബ്ലോഗിങ്ങിന്റെ സാധ്യതകളെ നല്ല രീതിയില്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന കുറെ ചേട്ടന്മാരില്‍നിന്നും കിട്ടിയ പ്രചോദനത്തിന്റെ ഫലമാണ് ഇപ്പൊ ഈ കാണുന്ന "വസീ"കരണം...
ഇപ്പൊ ഞാന്‍ എഴുതിക്കൂട്ടിയ ഈ പോസ്റ്റ്‌ ആരും വായിക്കില്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ ഇത് പോസ്റ്റിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലാണ്..എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റിനു നല്ല സഹകരണം തന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദിയുണ്ട്..

കല്ലുമണി രണ്ട്: ഈ പോസ്റ്റിയ സാധനത്തില്‍ എന്തേലും തെറ്റുകുറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടണം എന്ന്‍ അപേക്ഷ...

 

 കൂടുതല്‍ വസീകരണങ്ങള്‍ക്കായി ഇവിടെ ക്ലിക്കുക..

വായന തുടരുക..

ഒരു മൊട്ടക്കഥ..



ഒരു ഞായറാഴ്ച, സമയം ഉച്ച; ഉച്ചര; ഉച്ചേമുക്കാല്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവും..
കൈത്തരിപ്പ്‌ മാറാത്ത പ്രായവും പരീക്ഷാ അവധിയും ഒരുഗ്രന്‍ കല്യാണത്തിന് പോയി തട്ടിവന്നതിന്റെ ക്ഷീണത്തിലും ആയിരുന്നതിനാല്‍ എന്തെങ്കിലും "വസീകരണം" ചെയ്യാന്‍ എന്റെ "ഹൃദയം(അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല)" തുടിച്ചു...
അങ്ങനെ വീട് മുഴുവന്‍ തിരഞ്ഞതിനു ശേഷം ഒരു മൊബൈല്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടി..
പിന്നെ ആ മൊബൈല്‍ കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നായി ചിന്ത..
പെട്ടെന്ന്‍ മനസ്സില്‍ ലഡ്ഡു പൊട്ടി..ആ മൊബൈല്‍ കയ്യിലെടുത്ത്‌ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു :"ഹഹ..എല്ലാവരും കേള്‍ക്കുവിന്‍ ഞാന്‍ മൊട്ടയടിച്ചു..:-)", എന്നിട്ട് എന്റെ എല്ലാ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും ആ സന്ദേശം അയച്ചു..
ചില മറുപടിസന്ദേശങ്ങള്‍ കിട്ടി: "തന്നെ?" "നന്നായി ഡാ" എന്നിങ്ങനെ..

അങ്ങനെ എല്ലാരേം മണ്ടന്മാരക്കിയ സന്തോഷത്തില്‍ മേലാറ്റൂര്‍ ഷാജി മെമ്മോറിയല്‍ ക്രിക്കറ്റ് ടൂര്‍ണമെന്റിന്റെ ഫൈനല്‍ മാമാങ്കം കാണുവാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ മേലാറ്റൂരിലെക്കിറങ്ങി..
മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടുനിന്ന ഫൈനല്‍ മത്സരം കണ്ടതിനു ശേഷം അല്പസ്വല്പം  കൂക്കിവിളികളും മുക്രയിടലും ചെയ്ത് ഞാന്‍ വിജയികളുടെ കൂടെ അങ്ങനെ നടക്കുകയായിരുന്നു..

നടത്തത്തിനിടയില്‍ ചുറ്റും നോക്കിയ ഞാന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍നിന്നും "പത്ത്‌ കണ്ണുകള്‍" എന്നെ തേടി വരുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു..
സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി ആ കണ്ണുകളുടെ ഉടമസ്ഥര്‍ ഞാന്‍ നേരത്തെ മണ്ടന്മാരാക്കിയ  ബുദ്ധിമാന്മാരാണെന്ന്‍..
അവരെ കാണാതെ ഞാന്‍ മെല്ലെ "അവുങ്ങാന്‍" നോക്കി, അവര്‍ പുറകെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പത്തൊന്‍പതാം അടവെടുത്തു; "ഓട്ടം"..
ഉസൈന്‍ ബോള്‍ട്ട് പോലും ഓടാത്ത സ്പീഡില്‍ ഓടിയെങ്കിലും അവന്മാര്‍ എന്നെ പിടിച്ചു..
അവന്മാര്‍ എന്റെ മൊട്ടത്തല കാണാന്‍ വേണ്ടി എന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി വരുന്ന വഴിയാണ്..
ഞാന്‍ മുണ്ഡനം ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നാ സത്യം വളരെ പകയോടെയും ദുരുദ്ദേശത്തോടെയും ആ തെണ്ടികള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു..
 ആ ദുരുദ്ദേശം എന്നെക്കൊണ്ട്പോയി മൊട്ടയാക്കല്‍ ആയിരുന്നുവെന്ന്‍ പിന്നീടെനിക്ക് മനസ്സിലായി..

എന്റെ ടീം കളി ജയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്ന ഞാന്‍ പിന്നെ എന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്ന "ചുരുണ്ട മുടി" പോവുന്നതിന്റെ ആഘാതത്തിലായിരുന്നു..
പിറവത്ത് തോറ്റ എം.ജെ സാറിനെപ്പോലെ ഞാന്‍ നിരാശനായി ഇരുന്നു..

ആ ഇരുത്തത്തിനിടയില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു; എന്റെ തലയെ ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്ന ആ ബാര്‍ബറെ..
ജനിച്ചിട്ട് ഇതുവരെ മുഴുവനായി നനഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ പ്രിയതലമുടി ആ കരാളഹൃദയന്‍ നനച്ചു..
അതിനുശേഷം അച്ചുമാമന്റെ ജെ.സി.ബികള്‍ മൂന്നാറില്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതുപോലെ അദ്ധേഹത്തിന്റെ ബ്ലേഡും കത്തിയും എന്റെ സുന്ദരമായ മുടി ഓരോന്നായി അറുത്തുമാറ്റാന്‍ തുടങ്ങി..
കാന്തപുരത്തിന്റെ മുടിയെക്കാളും എന്റെ മുടി എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു..

മിനിട്ടുകള്‍ക്ക് ശേഷം എന്റെ തലയെത്തേടി കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കിയ ഞാന്‍ കണ്ടത് എ.കെ.ആന്റണി സാറിന്റെ തലപോലെ വിജനമായ ഒരു തലയായിരുന്നു..
അവസാനം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ നിന്നപ്പോളാണ് ഓര്‍ത്തത്; കൂലി കൊടുത്തിട്ടില്ല..
ബാര്‍ബര്‍ ചേട്ടന്റെ കൂലി എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ കൊടുക്കുമെന്ന്‍ കരുതിയ ഞാന്‍ അവരെ നോക്കി..
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ട കാഴ്ച!.. "എല്ലാ തെണ്ടികളും, എന്തിന് എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടും ബൈക്കിന്മേല്‍ കയറി ഇരുന്ന്‍ എന്നോട് ബാര്‍ബറെ സെറ്റില്‍ ചെയ്ത് വരാന്‍ പറയുന്നു"..
" യൂ റ്റൂ ബ്രൂട്ടസന്മാരെ", ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വിളിച്ചു..

അങ്ങനെ ഞാന്‍ മൊട്ടത്തല മറക്കാന്‍ ഒരു തൊപ്പി വാങ്ങി, അതിന്റെ ബാലന്‍സ് പണവുമായി ആ ബ്രൂട്ടസന്മാര്‍ ബേക്കറിയിലേക്ക് കയറിയത് മാത്രമേ എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ..അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ദരിദ്രനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..
 =========================================================================

കല്ലുമണി: "ഈ കഥയില്‍ പറഞ്ഞതില്‍ എന്തെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍(എന്റെ കൂട്ടുകാരെയൊഴികേ) ഞാന്‍ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.."


കല്ലുമണി രണ്ട്: "ഇതെന്റെ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റാണ്..തെറ്റുകുറ്റങ്ങള്‍ ക്ഷമിക്കുക.."  


 കൂടുതല്‍ വസീകരണങ്ങള്‍ക്കായി ഇവിടെ ക്ലിക്കുക..





വായന തുടരുക..